MüzedeChanga Cafe ve Restoran

Ruhunu stiline yansıtanların...Stil, özgünlük ve samimiyet ile yaşam tarzlarına yeni bir boyut kazandırmayı arzulayanların adresi..

Sabancı Müzesi içinde yer alan Changa fusion restoranına gittim. Yemekler gerçekten çok yaratıcı. Dekorasyonu modern, oturma grupları sıcak muhabbetler için tasarlanmış. Açık terasında güzel havalarda özellikle de Pazar kahvaltıları müthiş oluyormuş.

Sabancı Müzeri ağaçlarla kaplı ve tabak gibi boğaz manzarasına sahip olduğu için güzel bir akşam yemeği veya Pazar kahvaltısı için tavsiye ederim. Kişi başı içki dahil 100 YTL ödeyerek güzel ve değişik tatların sunulduğu bir akşam yemeği alabilirsiniz. Diğer taraftan, müzeye gelen birçok insanın restoranın şık dekorasyonundan etkilenerek, restorana girmeye çekindiklerini gördüm. Restoranın kapısında bir menu ve fiyat listesi asılmış olsa, insanlar bu güzel restorana girmeden önce inceleyebilir ve girmek için daha cesaretli olabilirler. Bu önemli bir eksiklik. Changa’ya gitmişken Sabancı Müzesini de gezmeyi sakın unutmayın. Çok değerli eserler sergiliyorlar.

Artılar
Farklı tatlar, güzel bir atmosfer, terası muhteşem
Eksiler
Müze içinde olduğu pek bilinmiyor, menü ve fiyat listesi kapıya asılmamış.

Her gün her gün çalışırken ve bunalmışken, bari bir yakışıklı beni müzedechanga’ya götürse diye düşünüyordum. Utku to the rescue. Ta Amerika’dan yetmiş olmasıyla ilgili güzel bir deyimimiz var ama aklıma gelmiyor. Üstelik ben böyle hafif kasıntı, azar azar yiyeceğiz zannederken, tüm grup bir obur çıktı o akşam. Herkes başlangıçlardan mezeymiş gibi üçer beşer ısmarladı, ana yemeklerde müthiş takas döndü, hatta tatlılara sıra gelince bile herkes ‘aman ısmarlanmamış tatlı kalmasın’ hesabına düştü. Bir seferde neredeyse herşeyden denedim yani. Ayrıca, Utku şaraba biraz meraklı olduğunu belli ettiğinden midir bilemiyorum ama Trapiche’le başka bir tanesi arasında kararsız kalınca, garsonumuz “Trapiche yediklerinize daha iyi uyar” dedi. Ben İstanbul’da ilk defa karşılaşıyorum şarap hakkında aklı başında bir laf eden garsonla.

Bakalım. Aklımda kalanlar yani kayda değer güzellikte olanlar: fava ve deniz börülcesi, üstlü altlı; maş piyazı; menüdeki adıyla “rezene, enginar, zeytinli kuzu ve pilav.” Kuzuyu ayrı, diğerlerini ayrı pişirip sonradan birleştiriyorlamış. Kötü değildi ama bu tür haşlama işlerini Şemsa Hanıma bırakmak daha doğru bence. “Kuzu pirzola, firik pilavı ve harissa sos” da birkaçımızın ısmarladığı birşeydi, ben denemedim ama memnun kaldılar. Tatlılardan greyfrutlu çikolatalı musun menünün demirbaşlarından olması boşuna değil. Zevk sahibi insanlar için birşey. Çörekotlu krokanlıyla hele. Geçen sefer Emi’yle paylaşmıştık, Emi yine aynısını istedi. Ulaş’ın “Türk kahveli dondurma, acıbadem likörü, Changa biscotti”nin dondurmasını, Zeynep’in “Karpuz suyunda kavun ve rakılı dondurma”nın rakılı dondurmasını ve Ufuk’un”Zencefilli Krem Karamel”den denediğimi ve hepsinden hoşlandığımı hatırlıyorum. Diyebilirsiniz ki dondurmanın Türk kahvelisi de rakılısı tribünlere oynamaktır 2007′de, haklı da olabilirsiniz. Ama o 2007′de Algida henüz ikisinden de çıkarmadı hem de devletimiz hala “sade dondurma” satıyor. Ben “Mozaik pasta ve portakal kabuğu şekerlemesi” istedim. Yine, ama sektirmeden yine en kötü tercihi ben yaptım. Nedense canım bir haftadır istiyordu mozaik pasta. İçindeki hangi malzemeye ihtiyaç duymuş olabilir vücudum bilemiyorum. Zaten neyle karşılaştırarak beğenmediğim de meçhul. Bundan önce son mozaik pastamı ya 9 ya 17 yıl önce falan yemişimdir. Fazla yoğundu.

Biz meyhane muhabbeti yaparken etrafımızda double-date‘ler ve yabancılar, sakin, kalabalıktan uzak bir ortamda harika bir yaz akşamında “ne görgülü insanlarız ki buraya geldik” diye kendilerini/birbirlerini pışpışlıyorlardı. Havai fişekler bile uzaktan uzaktan patlıyordu. Rahatsız etmedik ama onları (biz sütten çıkma ak kaşıklardık!). Yazın bir Cuma akşamı İstanbul’da olunabilecek en iyi yerlerden biri herhalde. Serindi, Ikea marka polar şallar verdiler. Adam başı 100 liraya geldi.

Yesek.com